Nieuw-Guinea

Eenmaal in zijn leven laat mijn vader zijn baard staan en maakt er speciaal

voor zijn vriendinnetje, mijn moeder, een foto van maken. 

Pa draagt hier twee rode strepen, na 1980 werden die voor de schrijver 1e klasse,

vervangen door een gouden streep.

Hier wordt door pa (rechts) en een collega hard geploeterd aan wederom

een brief aan het thuisfront. In  één van die brieven stelt hij een zeer belangrijke

vraag aan een zeker persoon in Nederland.

Uitrustend onder een charmant bordje waarop in Gothische letters de tekst

'Detachement Koninklijke Marine' is te lezen.

 

 Quote

' Tiny, wat voor onzin je begint te schrijven of ik het anderhalf jaar volhoud. Natuurlijk doe ik dat.'

Nog meer korte uitingen van kritiek laat hij in de brieven horen als hij het over blanke vrouwen heeft, zo schrijft hij op 11 juni 1962:

'Hier in Nieuw Guinea ga je anders denken, als je hier een blanke vrouw tegenkomt, kijkt ze je aan alsof je een hoop vuil bent maar ze vergeten dat wij hier voor haar zitten. Maar we zullen het niet te dramatisch maken…'.

Ook de postbezorging moet het mild ontgelden, al zijn daar veranderingen op komst:

'Heb je al in de krant gelezen dat ze bezig zijn het versturen van brieven portvrij voor ons wordt, dat zou wel goedkoper zijn want iedere brief is 55 cent'.

En batterijen voor zijn radio kan hij noch in Sorong, noch in de 10 kilometer verder gelegen kampong Baroe waar een grote toko is gesitueerd, vinden. Ten einde raad vraagt hij aan zijn zus Joke om er een paar vanuit Nederland naar hem toe te sturen.

 

Rangonderscheidingstekens

 

In de Oost is de jonge Herman nog steeds Schrijver 1e klasse. Op zijn kaki-uniform draagt hij dan twee (zwarte) strepen, zie ook boven aan deze webpagina.

Op zijn witte tropenuniform zijn dat twee rode strepen.

In 1980 werd de rang van schrijver 1e klasse aangeduid met een gouden streep, gemaakt van gouddraad uit het Verre Oosten.

De Keerkring, mijn pa probeert er een paar uur te slapen. Wat blijkt: Hij moet, na 2 1/2 dag vliegen, in Biak aangekomen, een paar uur later alweer doorvliegen naar Sorong.

Quote

Het gevaar ontstaat dat Nederland in oorlog komt met Indonesië over Nieuw-Guinea. De nuchtere marineman schrijft in dezelfde brief als hierboven aan zijn nieuwe geliefde: 

'…wat ze in Holland allemaal vertellen over Nieuw-Guinea, daar moet je je maar niets van aantrekken. Er is hier niets aan de hand en wat die infiltraties betreft, dat heeft helemaal niets te betekenen. We kunnen hier rustig zwemmen en ’s avonds de stad ingaan. Er is hier helemaal niets aan de hand.'

Even later, nadat hij schrijft dat hij geen wacht loopt aangezien de landmacht en de mariniers dat doen schrijft hij:

'Nog wat over die infiltraties, er zijn 12 man hier geland, daar zijn er 5 van gedood, 7 zijn er gevangen genomen en 2 man zijn ongewapend ontvlucht. Dus wat ze in de kranten schrijven, daar moet je maar niets van geloven.'

Wanneer je tot tweemaal toe vermeld dat er niets aan de hand is en gaat dan vertellen over doden die zijn gevallen, stel je mijns inziens iemand niet op zijn gemak.

Het Nieuw-Guinea Herinneringskruis

~

Quote

Op 1 december 1962 wordt mijn vader de eigenaar van het Nieuw-Guinea Herinneringskruis, aangezien Koningin Juliana bij koninklijk besluit no. 1, op 29 september 1962 voorstelt de troepen, die tenminste drie maanden in de bijna gewezen kolonie hebben gediend, te eren. Zij hebben immers volgens dit koninklijk besluit getracht een Nederlands overzees gebiedsdeel, te beschermen tegen Indonesische infiltraties, de zogenoemde kwaadwilligen.

Het herinneringskruis is een verguld bronzen kruis met verlengde verticale armen. In het midden van het kruis is een gekroonde medaillon gemonteerd. Op dit medaillon is een vijfpuntige ster afgebeeld met het omschrift “NEDERLAND NIEUW-GUINEA”. Aan de keerzijde vertoont is de Nederlandse Leeuw, de leeuw uit het rijkswapen, afgebeeld.

Een belangrijke medaille waar ik pas op 30 april 1993 bewust van wordt als op de Nationale Feestdag op de Nederlandse ambassade in de Syrische hoofdstad Damascus, de Nederlandse ambassadeur mijn vader met gepaste eerbied over deze onderscheiding bevraagd.